Vesper

Vesper gaat over ‘Agency’—eigenaarschap. De hele serie Baroque&Roll gaat daar over.

Olieverf op een 80 bij 120cm houten paneel.
2026

Ik schilder niet hoe je eruit ziet, ik schilder je aard

Zoals Vesper in dit doek de 17e-eeuwse nis opeist met haar Adidas en haar tattoos, zo claim jij je plek in de markt. Mijn portretten in de serie Baroque&Roll zijn voor de founders die begrijpen dat ware macht schuilt in de nonchalance van succes.

Wat is Baroque & Roll?

De essentie van Baroque&Roll is de provocerende dialoog tussen de onbuigzame autoriteit van de oude meesters en de nonchalante, autonome kracht van de moderne rebel.

Het viert de Sprezzatura van de hedendaagse founder: iemand die de klassieke wetten van succes door en door beheerst, om ze vervolgens met een onverschillige elegantie naar eigen hand te zetten. En daarmee het eigen bedrijf tot een succes maakt.

Je kent de regels en weet dus welke je moet breken.

Nominatie Jacksons Art Prize 2026

Dit schilderij is genomineerd voor Jacksons Art Prize 2026. Bekijk de inzending hier

Wie ben ik?

Tijdens kantooruren ben ik Chief Technology Officer waarbij ik binnen middelgrote bedrijven IT-strategie uitzet—niet alleen inhoud, maar ook volgordes en teamsamenstelling bepaal. Alle 24 uur van de dag ben ik een creatief maker met een geschiedenis in theater en literatuur. Schilderen doe ik sinds Corona, waarin veel reistijd ineens wegviel en ik 20 uur per week over had.

De alchemie van de materie

Waarom ik streef naar de perfecte stofuitdrukking

In mijn atelier hanteer ik een strikte scheiding tussen de wetten van de logica en de wetten van de bezieling. Mijn achtergrond als CTO dwingt mij tot een analyse van de werkelijkheid: hoe breekt licht op zwart fluweel? Hoe reageert de textuur van een kanten kraag op de schaduw van een kaaklijn? Welke wit en welk zwart heb ik nodig voor deze stof?

Maar het is de poëet in mij die begrijpt dat een perfect geschilderde stof niet gaat over techniek, maar over aanwezigheid.

Stofuitdrukking is in mijn werk de ultieme graadmeter voor kwaliteit. In een wereld die verzadigd is met vluchtige digitale beelden en AI-generaties, is het tastbare de nieuwe luxe. Wanneer ik de zijdeachtige glans van een 17e-eeuwse draperie schilder tegenover de matte, functionele textuur van een paar moderne sneakers, doe ik meer dan alleen kopiëren. Ik vertaal de geschiedenis van de materie naar het schilderij.

Waarom is dit uniek? De meeste portrettisten focussen op de gelijkenis van het gezicht. Voor mij is dat slechts de basis. Ik geloof dat de ware status van de geportretteerde schuilt in de details van hun omgeving. Het zwart van ‘de Duchess’ in ‘Vesper’ moet niet alleen zwart lijken; je moet het gewicht van het fluweel kunnen voelen. Je moet de stugheid van de kanten kraag kunnen ervaren tegen de zachtheid van de huid.

Deze beheersing van stofuitdrukking is mijn manier om de tijd stil te zetten. Het is een technisch hoogstandje dat een computer nooit zal vangen, omdat een algoritme niet weet hoe stof voelt op de huid. Voor mijn opdrachtgevers—de founders en matriarchen die gewend zijn aan alleen de hoogste standaard—is dit de garantie op een erfstuk dat niet alleen wordt bekeken, maar dat wordt gevoeld.

Ik schilder niet alleen een portret; ik schilder de tactiele realiteit van jouw succes.

Waarom ‘Vesper’?

De avondster

In de astronomie is Vesper de personificatie van de planeet Venus wanneer deze als avondster verschijnt. Net zoals de avondster het eerste lichtpunt is in een donkerder wordende hemel, staat de geportretteerde als een baken van succes en esthetiek in een wereld van grijze middelmatigheid. Het benadrukt haar uniciteit: zij is degene die de duisternis (de overheersende donkere tonen in dit werk) breekt.

Het gebed bij schemering

In de katholieke traditie zijn de Vespers de gebeden bij het vallen van de avond, een moment van reflectie en dankbaarheid. De naam suggereert dat we naar een moment kijken na de strijd van de dag (work hard). De arrogantie van de pose is hier geen aanval, maar de rust van iemand die de dag heeft gewonnen en nu reflecteert. Het is het uur van de overwinning, nog voordat de nacht (play hard) begint.

Het blauwe uur

De etymologie van Vesper verwijst naar de schemering—het ‘blauwe uur’. Dit is het enige moment waarop de werelden van de dag en de nacht elkaar bewust raken. Dit verklaart de aanwezigheid van de Jacobsvlinder, die in deze schemering (de Vesper-tijd) ontwaakt. De naam geeft hiermee een logische, bijna wetenschappelijke verklaring voor de mystieke sfeer in de nis.

De spanning van het anachronisme

Het centrale thema van “Vesper” is niet ‘een vrouw in een jurk’, maar De Bezetting. Een podium, een acteur, en de disruptors.

Dit is geen historisch accuraat plaatje. Het is het beeld van een moderne, zelfbewuste vrouw die de geschiedenis is binnengestapt en de troon heeft opgeëist—zonder haar eigen identiteit op te geven. Ze past zich niet aan; de omgeving moet zich aan haar aanpassen.

Erg van deze tijd.

1. Het podium: de gevangenis van traditie

De hele setting schreeuwt ‘Gevestigde orde’ en ‘Oud Geld’.

De stenen nis & zware draperie staan voor de onwrikbare last van geschiedenis, instituten en verwachtingen. Het enorme oranje doek boven haar hangt bijna dreigend, als symbool van het verstikkende decorum van de adel.

Het chiaroscuro licht benadrukt de ernst van de setting. Het is de wereld van Rembrandt en Caravaggio—een mannenwereld van serieuze zaken, waar geen ruimte is voor rebellie.

Tot zij verschijnt.

2. De acteur: arrogante eigendom

De architectuur van de macht

De geportretteerde zit in een stenen nis, een element dat in de Renaissance werd gebruikt voor heiligenbeelden of keizers (all’antica). Door Vesper haar in een nis te plaatsen, “canoniseer” ik de moderne founder. Maar terwijl een heilige devoot is, claimt Vesper de ruimte met haar hele lichaam. De nis is de architectuur van de gevestigde orde (mijn CTO-kant), waar zij (de Rebel) lak aan heeft.

De oranje draperie die over de rand hangt, suggereert dat de nis haar niet kan bevatten. Succes laat zich niet opsluiten in klassieke kaders.

Sprezzatura & de nonchalante troon

Haar houding spreekt sprezzatura—de kunst om extreme inspanning er moeiteloos uit te laten zien. In de 17e eeuw zagen geportretteerden er nonchalant ontspannen uit, maar elke houding, als je die uren lang moet vasthouden in een poseersessie, wordt krampachtig. Dat niet laten zien, dat is wat je sprezzatura noemt.

De Apple Watch en het festivalbandje zijn de moderne ‘insignia’ van macht. Vroeger waren dat scepters; nu is het de controle over je tijd (Watch) en toegang tot exclusieve ervaringen (Festival).

Het feit dat ze “gewoon is gaan zitten” in een staand formaat, is de ultieme uiting van autonomie, arrogantie. Zij bepaalt de compositie, niet de kunstenaar of de traditie. Dit resoneert direct met de ‘Founder-mentaliteit’: de markt buigt voor mij, ik niet voor de markt.

De voeten op het meubilair

Dit is de kern van de rebellie. Ze zet haar straatschoenen op een stoel die meer waard is dan een modaal jaarinkomen. Het is een daad van pure disrespect voor ‘de regels’ van het establishment.

Het zegt: “Ik bezit dit. Dit bezit mij niet.”

3. De disruptors: de symbolen van de Nieuwe Tijd

De Jacobsvlinder: De alchemie van het gif

Bij haar hand zien we een Jacobsvlinder. Dat is niet zomaar. De rups van de Sint Jacobsvlinder voedt zich met een giftige plant (Sint Jacobskruiskruid). In de zakenwereld vertaald is dat de ‘toxiciteit’ van de markt: jaloezie, tegenslag, en de verlammende regels.

De rups, evenals de vlinder, eet het gif, maar wordt zelf niet giftig; ze gebruikt het om te groeien. Dit is de kern van de boodschap aan founders: “Je bent succesvol omdat je in staat bent om de weerstand van de wereld te consumeren en om te zetten in schoonheid en kracht.”

De Jacobsvlinder is zowel overdag actief (work hard) als in de nacht (play hard) en verbindt de zon (ratio/CTO) met de maan (intuïtie/Poëet). Het is de volledige overgave aan de ambitie, 24/7.

Materie als metafoor: fluweel vs. inkt

In de 17e eeuw was zwart de duurste kleur voor textiel (het vereiste talloze verfbaden). Het symboliseert de ‘Duchess’ die regeert door aanwezigheid. Het absorbeert licht.

Inkt is de ‘nieuwe adel’. Waar adeldom vroeger erfelijk was, is een tattoo een bewuste, onomkeerbare keuze. Het is zelf-gecreëerde identiteit. Het contrast tussen het eeuwenoude fluweel en de moderne inkt vertelt de kijker: “Mijn status is niet geërfd, ik heb mezelf getekend.” Waar in de 80’s de spuitbus zei “hier was ik” zegt de tatoeage “dit ben ik”.

De tatoeages & piercing: Permanente, individuele verhalen op de huid—in tegenstelling tot de afneembare juwelen van de adel. Het is een claim op het eigen lichaam. Pijn als keuze, niet als lot.

De Adidas Samba: De “grounding” van de Godin

De witte strepen van de Adidas trekken de aandacht onderaan het doek. Het is de ultieme ‘Roll’ in de Baroque & Roll. Het suggereert dat ze elk moment kan opstaan en wegwezen. Ze is niet gebonden aan de stoel of de etiquette, noch aan jouw tijd. Het is “Street Credibility” in een paleis-setting.

Straatcultuur, bewegingsvrijheid, massaproductie—het tegenovergestelde van het unieke, handgemaakte fluweel. Het is de ‘hustle’ van de 21e eeuw die de stilstand van de 17e eeuw binnendringt.

De Apple Watch: De tirannie van het ‘Nu’

In een setting die tijdloosheid viert, draagt zij een apparaat dat elke seconde, elke hartslag meet. Data versus romantiek. Ultieme connectiviteit in een geïsoleerde kerker.

Het kapsel (The Messy Bob): de Vrijheid van Vesper

Geen urenlange kapsessies of pruiken. Vesper draagt een praktisch, modern kapsel dat zegt: “Ik heb belangrijkere dingen te doen dan mooi zijn voor jou.”

De kleurpsychologie

Het oranje (terra/oker): De “heilige aardse” kracht

Ik gebruik een zeer specifieke tint oranje voor de grote draperie. Oranje is de kleur van energie, creativiteit en optimisme. Maar in deze getemperde, aardse variant (richting sienna/oker) refereert het aan het vuur van de alchemist. Het is de kleur van ‘transformatie’. Van niets iets maken, dat is waar founders goed in zijn.

Oranje staat direct tegenover het koele grijs en blauw van de stenen. Dit symboliseert de levenskracht (de ondernemer) die de koude, onbuigzame realiteit (de markt/de steen) verwarmt. Het zegt: “Ik breng leven in deze dooie materie.”

Het rood van de Jacobsvlinder: “The warning sign”

Het rood op de vleugels van de Jacobsvlinder is geen toeval. In de natuur is dit aposematisme: een kleur die dient als waarschuwing voor roofdieren (“Ik ben gevaarlijk/giftig”) al is deze vlinder helemaal niet giftig. Dit versterkt mijn punt over de ‘arrogante founder’. De vlinder (en daarmee de geportretteerde) draagt haar gevaar als een sieraad. Het rood is de enige ‘pure’ kleur in het hele werk. Het is de rode draad van gevaar en succes die door een carrière loopt. Het is klein, maar het domineert de aandacht.

Het wit: De ‘puurheid’ van de rebellie

Het wit van de kanten kraag en de Adidas-strepen. Wit stond historisch voor morele superioriteit en reinheid. Door wit te gebruiken voor zowel de archaïsche kraag als de sneakers, ontstaat er een visuele brug in tijd. Het symboliseert dat de ‘integriteit’ van de geportretteerde (haar ‘blanke pit’) ongewijzigd blijft, of ze nu in een 17e-eeuws kostuum zit of op moderne sneakers loopt. Het is de kleur van de onveranderlijke kern.

Het grijs van de steen: De “stille getuige”

Grijs is de kleur van wijsheid, onpartijdigheid en de dood (as). De stenen nis is ‘memento mori’. Het vertegenwoordigt de tijd die alles uiteindelijk tot stof doet wederkeren. Het feit dat Vesper hiertegen afsteekt met haar elegante houding onderstreept haar tijdelijke triomf over de tijd. Het is het contrast tussen het monumentale (statisch) en het levende (dynamisch).

Strategische synthese

Deze kleurencombinatie—oranje, rood en grijs—is een zeer “mannelijk-vrouwelijke” mix. Het is warm, maar gedisciplineerd.

De compositie

Compositie is voor een schilder wat algoritmes zijn voor software: de onzichtbare structuur die bepaalt of het systeem standhoudt. In ‘Vesper’ gebruik ik een piramidestructuur voor de eeuwigheidswaarde, doorbroken door een rebelse diagonaal die de tijdgeest van nu vangt.

(Bijna) de 60-30-10 kleur regel

In de compositie is gelet op de kleurverhouding. De klassieke 60-30-10 regel, waarbij 1 kleurgroep de overhand heeft (grijstinten van de muur), een andere tint wel redelijk aanwezig is (oranje doek, goud borduursel) en 1 tint amper aanwezig is maar wel aandacht vraagt (witte kraag en de strepen op de Adidasjes).

De CTO-logica: Door het dominante vlak (grijs/zwart) naar de 70% te trekken, vergroot ik de rustwaarde. In een werk van 120 cm hoog is dit essentieel; een te druk schilderij op dat formaat wordt ‘schreeuwerig’. Als alles aandacht vraagt, krijgt niets aandacht.

De verbinder: Het oranje en de huidtint vormen samen ongeveer 20%, zij vallen bij de eerste blik al op en duwen de 70% weg in de rust.

De poëtische inslag: De accentkleur (de 10%) bevat de meest kritische informatie: de wel erg klassieke kraag en de witte accenten van de Adidasjes.

Maar ook al zijn we rekenkundig gezien al op 100%, ik heb een laatste en nog dwingender kleuraccent toegevoegd: het festivalbandje en de Jacobsvlinder. Door deze elementen in de kleinste kleurfractie te plaatsen, krijgen ze de maximale aandacht. Zodra je ze spot, laten ze je niet meer los. Ze doorbreken de stilte.

Hoewel de specifieke “60-30-10” terminologie populair werd in de 20e eeuw binnen de interieurarchitectuur, is het een directe afgeleide van de gulden snede en de wetten van de kleurtheorie. Het idee is dat het menselijk brein rust vindt in hiërarchie. Als alle kleuren evenveel aanwezig zijn, ontstaat er ‘visuele ruis’. De 60-30-10 regel creëert een pad voor het oog:

• 60% (Dominant): De basis. Het geeft de kijker een ankerpunt en bepaalt de sfeer (de ‘atmosfeer’). Hier overheerst het grijze steen.
• 30% (Secundair): Voegt diepte en interesse toe. Het ondersteunt het hoofdonderwerp. De draperie en huidtinten.
• 10% (Accent): De ‘spark’. Het vertelt de kijker waar de essentie ligt (de ‘punctum’). Het contrast tussen witte klassieke kraag en moderne Adidas strepen.

Een beroemd voorbeeld in de kunst is Johannes Vermeer – Het Meisje met de Parel (~1665). Vermeer was een meester in deze verdeling, wat zijn werk de kenmerkende “verstilling” geeft.

• 60%: De donkere, bijna zwarte achtergrond creëert enorme diepte en focus.
• 30%: De okergele jas en de huidtonen, de warme, secundaire massa.
• 10%: Het heldere blauw van de tulband en het wit van de kraag/parel, de cruciale accenten.

Diagonaal

Verder is er in mijn schilderij sprake van een sterke diagonaal, die de kijker voert van linksboven, via het oranje doek, naar de sneakers.

De regel van derden & de ‘kijkruimte’

Het gezicht van Vesper bevindt zich niet exact in het midden, maar net boven de horizontale as van de regel van derden. Dit creëert psychologische spanning. De ruimte boven haar (de boog) en de ruimte links van haar geven haar ‘ademruimte’. De Jacobsvlinder die van links komt aanvliegen, maakt optimaal gebruik van deze negatieve ruimte, waardoor de compositie daar niet ‘leeg’ voelt, maar gevuld met potentie.

Kader-in-kader

De architecturale nis (de stenen boog) fungeert als een tweede kader binnen het paneel. Dit is een klassieke techniek om de aandacht van de kijker onverbiddelijk naar het onderwerp te trekken. Ik heb een ‘container’ gecreëerd voor de emotie. De oranje draperie die over de rand van dit kader hangt, doorbreekt de strikte geometrie, wat de kijker uitnodigt om ‘het werk binnen te stappen’.

Balans door contragewichten

Ik balanceer visuele gewichten op een samenwerkende wijze:

• De oranje draperie (midden-rechts): Een grote, warme massa.
• De hand met tattoos en vlinder (links): Een kleinere, maar visueel zeer drukke en contrastrijke massa.

In de natuurkunde (en kunst) balanceert een klein object met hoge intensiteit (de vlinder/tattoos) een groot object met lagere intensiteit (de stof). Dit houdt het oog in beweging zonder dat het schilderij ‘omvalt’ naar één kant.

Sprezzatura: de kunst van de bestuurde nonchalance

Sprezzatura, geïntroduceerd door Baldassare Castiglione in zijn Boek van de Hoveling (1528), is de kunst van de bestudeerde nonchalance. Het is de cruciale vaardigheid van de elite: moeilijke dingen (paardrijden, dichten, regeren) er ogenschijnlijk moeiteloos uit laten zien.

Je laat nooit zien hoe hard je werkt. Dat is de kunst van het verbergen van de kunst.

In de 17e eeuw was poseren voor een staatsieportret topsport. Je moest urenlang stijf rechtop zitten, je status uitstralen met elke spier. Het was krampachtig.

Vesper doet het tegenovergestelde, en dat is precies haar kracht:

De ultieme ‘cool’: Haar houding is het toppunt van sprezzatura. Ze zit in een omgeving die schreeuwt om formaliteit, maar ze hangt erbij alsof ze op een bank in een backstage-ruimte zit. Ze straalt uit: “Ik hoef geen moeite te doen om hier te horen. Deze grandeur is voor mij normaal.”

Gecalculeerde nonchalance: Net als de hoveling die ‘toevallig’ een perfect gedicht voordraagt, is Vesper’s pose ‘toevallig’ perfect rebels. De manier waarop haar voet met de sneaker op de leuning rust, lijkt een achteloze beweging—maar is compositorisch een perfect statement.

Het moderne masker: De moderne sprezzatura is de ‘Rock & Roll’ houding. De muzikant die net uit bed lijkt te rollen en er toch iconisch uitziet. De sneakers, de watch, de verveelde blik—het zijn de moderne equivalenten van de losjes geknoopte cape van de 16e-eeuwse hoveling.

Het zegt: “Ik neem de regels niet serieus, en juist daarom beheers ik ze.”

Het proces

Nu je al deze aspecten kent, kun je ze niet meer loslaten. Ik heb veel schetsen gemaakt en deze zeer uitgebreid omschreven, voordat ik de complete beschrijving (2 pagina’s A4) als prompt in AI heb gevoerd om basismateriaal te verkrijgen. De uiteindelijke afbeelding is het resultaat van toewijding, geduld en (vele) bijsturingen van de AI, maar ook bijsturingen tijdens het schilderproces.

Precies hetzelfde kan ik voor jou doen, op basis van een gesprek, fotosessie, beeldmanipulatie en vervolgens schilderen. Dat hele proces zorgt voor een verdieping zoals ik die in Vesper heb vastgelegd. Ik beschouw dit als een project, zoals ik in mijn CTO-rol gewend ben.

Je eigen Baroque&Roll portret

Dit niveau van verdieping—symboliek, kleurpsychologie, compositie—is wat je krijgt wanneer je een Baroque & Roll portret commissiet.

Het is geen fotorealistische kopie. Het is een project waarbij we samen jouw aard, jouw rebellie, jouw sprezzatura vertalen naar een tijdloos kunstwerk.

Het proces:

1. Concept gesprek – Wie ben je? Wat heb je overwonnen? Welke regels heb je gebroken?
2. Fotosessie – In mijn atelier of op locatie
3. Schets & symboliek – Ik ontwikkel een visuele taal specifiek voor jou
4. Creatie – 6-8 weken, 40+ uren Old Master techniek
5. Oplevering – Een erfstuk dat generaties meegaat

Investering:

• the EXECUTIVE (50x70cm): €4.950
• the STATEMENT (60x90cm): €7.250
• the BOARDROOM (100x100cm): €12.500

Slechts 3 commissie-slots beschikbaar in Q1 2026.

Over deze serie heb ik ook een brochure, het Baroque&Roll Manifesto